ایستگاه آماده سازی برای فضانوردان فضانوردان برای بالهای جدید خورشیدی

                


CAPE CANAVERAL ، فلوریدا – فضانوردانی که در فضا سفر می کنند جرات نصب قابهای پشتیبانی برای صفحات خورشیدی جدید با عملکرد بالا را دارند که اواخر امسال وارد ایستگاه فضایی بین المللی شدند.
    کیت روبینز و ویکتور گلاور ناسا اولین مجموعه از براکت ها و پایه های نصب را مونتاژ کردند و سپس آنها را در جایگاه خود قرار دادند تا بالاترین بالاترین خورشید در ایستگاه و بدترین عملکرد را داشته باشند.  اما کار بیش از انتظار انجام شد و آنها به سختی ست دوم را قبل از ترک شروع کردند.
    Rubins کار را طی دومین راهپیمایی فضایی در اواخر هفته به پایان می رساند
    مسافران فضایی باید صدها پوند براکت و لوازم جانبی را در کیسه های 8 فوت (2.5 متری) بیرون بیاورند.  تجهیزات به قدری بزرگ و ناجور بودند که فقط برای عبور از دریچه باید مانند مبلمان جدا می شدند.
    بعضی از نقاط نصب به چرخش های اضافی سوراخ کننده احتیاج دارند و همچنان که از خطوط سیاه نشان داده شده است ، به اندازه کافی محکم نیستند.  فضانوردان برای اداره پیچ و مهره های سرسخت تر باید از آچار استفاده می کردند که سرعت آنها را کاهش می داد.  در یک لحظه ، آنها دو ساعت عقب بودند.
    گلوور در یکی از مکان های بسیار نگران کننده گفت: “هر کسی که این خط سیاه را بکشد کمی خارج از خطوط را نقاشی می کند.
    ماموریت کنترل در پاسخ گفت: “در اینجا ما روی مهارت های خود در مهد کودک کار خواهیم کرد” ، و از وی خواست که به جلو حرکت کند.
    به گفته ناسا ، با پرواز بیشتر افراد و آزمایشات در ایستگاه فضایی ، برای ادامه کار همه چیز به انرژی بیشتری احتیاج دارد.  شش پنل خورشیدی جدید – که سال آینده به صورت جفت توسط SpaceX تحویل داده می شوند – باید توانایی های برق ایستگاه را تا 30 درصد افزایش دهند.
    Rubins و Glover موفق به پشتیبانی از دو صفحه خورشیدی اولیه شدند که قرار بود در ماه ژوئن راه اندازی شوند.  پیاده روی فضایی آنها در عرض هفت ساعت ، کمی بیشتر از زمان برنامه ریزی شده به پایان رسید.
    رادیو کنترل ماموریت گفت: “من واقعاً از زحمات شما قدردانی می کنم. من می دانم که چالش های زیادی وجود داشت.”
    هشت صفحه خورشیدی اکنون بین 12 تا 20 سال عمر دارند – بیشتر آنها طراحی خود را انجام داده اند و در حال خراب شدن هستند.  طول هر صفحه 112 فوت (34 متر) و عرض 39 فوت (12 متر) است.  از بالا به بالا ، با احتساب فریم مرکز ، هر جفت 73 فوت (73 متر) امتداد دارد ، که بیشتر از طول بال های یک بوئینگ 777 است.
    بوئینگ به لطف جدیدترین فناوری سلول خورشیدی ، پنل های پنل جدیدی را ارائه می دهد ، تقریباً نیمی از اندازه پنل های قدیمی ، اما به همان اندازه قدرتمند.  آنها در زاویه نسبت به قدیمی قرار می گیرند ، که به کار خود ادامه می دهند.
    نمونه اولیه آن در ایستگاه فضایی در سال 2017 آزمایش شد.
    این کلاه ایمنی روبینز دارای یک دوربین جدید با وضوح بالا بود که مناظر خیره کننده ای را ارائه می داد ، به ویژه آنهایی که زمین آبی روشن را با فاصله 270 مایل (435 کیلومتر) پایین نشان می دادند.  “بسیار خارق العاده” ، مشاهده ماموریت کنترل.
    سفر فضایی یکشنبه سومین بار برای متخصص بیماری های عفونی روبینز و خلبان نیروی دریایی گلاور بود – هر دو در نهایت می توانستند به ماه پرواز کنند.
    آنها در میان 18 فضانوردی هستند که اخیراً به برنامه فرود ماه آرتمیس ناسا اختصاص داده شده اند.  مریخ نوردهای بعدی قمری از این گروه خواهند آمد.
    هفته گذشته ، کمال هریس ، معاون رئیس جمهور ، به گلاور ، اولین فضانورد آفریقایی-آمریکایی که به طور کامل در ایستگاه فضایی زندگی می کند ، تبریک گفت.  ناسا روز شنبه تبادل ویدئو را منتشر کرد.
    هریس گفت: “داستانی که می سازید ، ما به شما افتخار می کنیم.”  گلوور پاسخ داد ، مانند دیگران ، آخرین نفر نخواهد بود.  وی گفت: “ما می خواهیم اطمینان حاصل کنیم که می توانیم کارهای جدید را ادامه دهیم.”
    Rubins روز جمعه با فضانورد ژاپنی Soichi Noguchi برمی گردد تا مراحل آماده سازی صفحه خورشیدی را کامل کند و شیلنگ های خنک کننده آمونیاک را از حالت خنثی خارج کند و به حرکت در آورد.
    گلاور و نوگوچی در میان چهار فضانوردی بودند که در ماه نوامبر وارد SpaceX شدند.  روبین ها در ماه اکتبر با دو روس از قزاقستان به فضا پرتاب شدند.  قرار است همه آنها در بهار امسال به زمین بازگردند.
    ——

    دپارتمان بهداشت و علوم آسوشیتدپرس از وزارت آموزش علوم موسسه پزشکی هوارد هیوز پشتیبانی دریافت می کند.  AP فقط مسئولیت کلیه مطالب را بر عهده دارد.